Loslaten

Loslaten begint al vroeg…

Loslaten, loslaten begint al vroeg en ik vind het een van de moeilijkste dingen van het ouderschap. Al vanaf de geboorte van de kleine man wil ik maar een ding en dat is er altijd voor ze zijn, elk moment van de dag. Zoals jullie wellicht weten ben ik een werken de moeder. Ik heb mijn eigen bedrijf als User Experience designer en daarnaast klus ik erg graag aan mijn blog en Youtube video’s, maar wat jullie misschien niet weten is dat ik het elke dag weer moeilijk vind. Ik vind het moeilijk om mijn kinderen weg te brengen, ergens achter te laten waarin ik het vertrouwen moet hebben dat alles goed gaat. Mijn moederhoofd schreeuwt altijd tegen me dat kinderen bij hun moeder moeten zijn, maar ja… we willen ze alles kunnen geven wat ze nodig hebben in het leven (zonder dat ze schulden hoeven te maken… denk aan studie enzo) dus daar moet geld voor komen. Het is een keuze, I know en misschien ben ik op dit vlak wel gewoon een beetje een control freak. Het kost me dan ook altijd veel energie om mijn kop in “werkmodus” te zetten. Nu moet ik zeggen dat het makkelijker gaat als ik lekker bezig ben voor een klant want dat maakt dat ik wel moet werken en dan bijt ik me maar al te graag vast en vliegt de tijd gelukkig. Op de een of andere manier kan ik het dan wat makkelijke aan, maar op dagen als vandaag, waarop ze voor de derde wendag op het kinderdagverblijf zijn en ik thuis stand by sta voor het geval het niet lekker gaat en ik niet echt veel werk te doen heb, vind ik het moeilijk.
Ze zeggen vaak dat het loslaten al vroeg begint en terugkijkend op de afgelopen 3 jaar is dat ook echt zo.

Wat ik heb losgelaten de afgelopen 3 jaar

  • Het begint al na de kraamweek als de kraamhulp weggaat… – flying solo…
  • De borstvoeding – de honderden intieme knuffelmomentjes met zowel de kleine man als de kleine vrouw.
  • Rooming-in – de kindjes pasten zo goed als niet meer in hun Mozes Mand toen ze naar hun eigen kamertje gingen. Manlief zei: “Lieverd, moet ik gaten in de mand maken voor de voetjes of gaat hij/zij naar haar eigen bedje…?” (Hij zou het nog gedaan hebben ook, als ik het niet had kunnen loslaten …)
  • Het vele dragen in de draagdoek of draagzak – ze willen nu zelf lopen of fietsen of rennen of…
  • De overgang van luiertje een naar twee
  • De overgang van maatje 50 naar 56, 62, 68, 74…. etc. (Dozen vol kleertjes op zolder…)
  • De laatste papflesknuffelmomentjes in de schommelstoel – ze eten nu mee en gaan na hun badje gewoon met een hoop dollen en gebabbel met een verhaaltje naar bed. Natuurlijk wordt er gelukkig nog flink geknuffeld maar ook dat wordt ooit minder… (Gelukkig is dat nog niet zover.)
  • Het dedicated thuis zijn – Ik heb voor beide kinderen zes maanden vrij genomen voor de eerste hechting, nu gaan ze naar het kinderdagverblijf.
  • Het knus inpakken in de Maxi Cosi, waar ook gewoon nog in getukt werd.
  • … volgens mij kan ik nog wel 20+ momenten bedenken, als het er niet meer zijn…

Dit artikeltje is helemaal niet negatief of jammerig bedoeld, het is meer een besef dat het echt zo snel gaat als ze zeggen en dat het loslaten inderdaad al heel vroeg begint. Het hoort er nu blijkbaar eenmaal bij.

Een lieve vriendin van me vertelde me vandaag dat ik het ook van de andere kant moet zien. Door ze naar het kinderdagverblijf te brengen, leren ze dat er meer mensen zijn dan alleen papa en mama die voor hen kunnen zorgen. Het leert ze andere te vertrouwen en zelfstandig te worden. Een heel goede manier om naar te kijken maar toch, ze zijn nog maar zo jong, zo klein… moet het echt al zo vroeg beginnen? Blijkbaar wel…

Geniet van elke dag lieve mensen, blijf goed kijken en maak die mentale kodakmomentjes.

Vind jij loslaten ook zo moeilijk?

Zus

Leave a Reply

CommentLuv badge